رویای ناتمام آزادی همه

مه 29, 2014

وقتی صحبت از آینده می‌شود می‌گویند روزی که همه در ایران آزاد و برابر باشند. من هرچه فکر می‌کنم نمی‌فهمم در چه فضایی چنین چیزی ممکن است. در کجای تاریخ چنین برابری ای اتفاق افتاده است.
مگر در هلند یک زن برقع پوش همانقدر آزاد و راحت است که یک زن سکولار و آتئیست؟
مگر در یک کشوری سرمایه داری مثل آمریکا یک کمونیست دوآتشه عملاً  با یک بیزینس من متوسط احساس برابری می کند؟
مگر مثلاً در سوییس می‌توان رسما رابطه چندهمسری (با رضایت طرفها) داشت و به مشکلی برنخورد؟
آزادی همه، خوشحالی همه، برابری همه توهم است. رؤیای بی حاصل است.
می‌فهمم که مثالهایم عجیبند. می‌فهمم که منظور آزادی‌های اساسی و برابری حقوقی است ولی عاقلان دانند که تعریف این «اساسی» و «حقوقی» اول ماجراست.
در تاریخ معاصر ما اقلاً دوبار با رؤیای شیرین ولی ناتمام آینده، حرکت کرده‌ایم و هربار این اول ماجرا، آخر امید نیمی از ما شده است. رؤیا تاآخر ماجرا ببینیم شاید آینده شیرین شود.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: