یارانه فوتبالی و پرسپولیس بالاخره آسیایی!

آوریل 11, 2014

لیگ برتر فوتبال امسال با عجایبش پایان یافت. اتفاق ناگوار برای من قهرمان نشدن استقلال و سقوط به رده پنجم و محروم ماندن از سهمیه آسیایی بود و اتفاق خوشایندش قهرمانی تیم

جوان و کم خرج فولاد اهواز و مدعی ماندن دیگر تیم جوان و کم خرج یعنی نفت تهران بود.

خوبی قهرمانی دو تیم جوان و کم خرج این است که نشان می‌دهد می‌شود با استعدادسازی و کار کردن به جای جنجال کردن و پول هدر دادن به موفقیت فوتبالی رسید. ظاهراً وزارت ورزش دادن پول به استقلال و پرسپولیس را محدود کرده است و صحبت از خصوصی سازی این دو باشگاه می کند. شاید قسمتی از کم آوردن این دو تیم هم به این علت بوده باشد. در خصوص استقلال ستاره‌های مدعی تعصب و آبی بودن وقتی پول نرسید در میانه راه و حتی یک هفته قبل از دربی تیم را ترک کردند و تیم افت کرد. امیدوارم سال آینده استقلال با توجه به عدم حضورش در آسیا دست به یک جوانگرایی حسابی بزند و نتیجه‌اش را ببیند.

راستش وضعیت فوتبال کشور به نظر من یکی از نمودهای بی عدالتی، ناکارآمدی و شیوه فساد در حکومت ما است. فوتبالیست های معمولی لیگ برتر با حقوق حداقل 5 میلیون در ماه حداقل دو برابر یک جوان تحصیل کرده یا تحصیل نکرده و زحمت کشیده متوسط درآمد دارند. البته من فوتبال را بسیار کم دنبال می‌کنم بنابراین رقم ها را با احتیاط آوردم وگرنه به نظر این نسبت می‌تواند به راحتی تا 10 برابر برسد. خب در بیاورند! مگر بعضی ستاره های کم هنر و خوش چهره سینِما چنین نیستند؟

بله ولی یک فرق مهم هست و آن هم اینکه خرج فیلم‌های ما را مردمی که به سینِما می‌روند یا DVD فیلم را می خرند می‌دهند ولی درصد بالایی از باشگاههای فوتبال ما دولتی هستند و دولت یا شرکت های دولتی مخارجشان را می‌دهد بدون اینکه درآمدس قابل ذکری داشته باشند. معمولاً هر چه رابطه‌شان با دولت مستقیم تر است (مثل اتقلال و پرسپولیس) خاصه خرجی ها و کم عمقی و کوتاه فکری مدیریتی شان بیشتر است. به بیان دیگر دولت ما دارد در کنار نان و سوخت و آب و برق و سابقاً پودر رخت شویی به دست اندرکاران فوتبال به اصطلاح حرفه‌ای مملکت یارانه می دهد. اگر پودر رختشویی ناچیز بود ولی به افراد زیادی داده می‌شد اینجا به تعداد معدودی یارانه های هنگفت داده می شود. اگرمثلا یارانه نان با این توجیه داده می شد که کمک به امنیت غذایی اقشار ضعیف خیلی مهم است حتی اگر هزینه بالایی داشته باشد چاره‌ای از آن نیست، اینجا رقم های بالایی خرج یک موضوع کم اولویت به نام فوتبال قهرمانی (و نه حتی ورزش قهرمانی) می‌شود که حتی به اهدافی مانند کسب مقام های ملی یا باشگاهی خارجی نمی‌رسد در حالی که رشته‌های دیگر و ورزش عمومی و پایه ما گیر مبالغ بسیار کمی می ماند.

اما یک اثر عمومی یارانه اینجا هم ایجاد شده است ناکارآمدی اقتصادی. در پرتو پول‌های هنگفت فوتبال ما مانند کیکی شده است که تعداد مگس های دور آن هر روز بیشتر می‌شده است. کلی روزنامه و مجله و خبرنگار و سایت فوتبالی ایجاد شده است که در کشورهایی با داغ ترین لیگ های و پرستاره ترین تیم ها هم نظیر نیست. هر روز هم یک فسادی در فوتبال کشف می شود. تبانی، فساد داوری، مافیای دلالان، رسانه‌های تیتر فروش و بازار داغ کن، مربی دلال، لیدر و بوقچی مواجب بگیر، مشکلات اخلاقی بازیکنان و فساد در ترانسفر بازیکن و مربی خارجی و یکی نیست بگوید اول جلوی این حجم پول بادآورده و بی‌صاحب را به فوتبال بگیرید تا این علفه ای هرز آبی برای گسترش نداشته باشند. اگر تیم های ما خصوصی بودند شاهد بمب منفجر کردن مدیران فوتبالی و بدهکاری بالا آوردن سیاسی ها و نظامی های یک شبه فوتبالی شده به خرج بیت المال نبودیم. صاحبان خصوصی تیم ها آنقدری خرج تیم می‌کردند که از تیم در می آمد. هر روز یک پست مثل مدیر فنی، مدیر تیم های فوتبال، جانشین سرپرست نمی تراشیدند که دست یکی از آشناها را بند کنند یا از غر زدن یکی از قدیمی های باشگاه با نک گیر کردنش جلوگیری کنند. اگر تیم های ما خصوصی بودند به جای دادن هزینه هنگفت آوردن بازیکن و مربی خارجی و بیرون کردنشان به دلایل احمقانه و دادن خسارت به فکر در آمدزایی با صادر کردن بازیکن می افتادند. اگر مدیران باشگاه برای پولی که خرج می کردند زحمت کشیده بودند یا حداقل پول زحمت کشیده کس دیگری را تحت نظارتش خرج می کردند، دیگر تیم پایه و مدرسه فوتبال راه انداختن فقط یک کار اخلاقی نبود بلکه روشی برای ثروتمند کردن باشگاه و استعدادها با پرورش و کشف آن‌ها بود.

شاید اقتصاد فوتبال به نسبت هزینه‌های دولتی کشور خیلی بزرگ نباشد ولی همانطور که گفتم نمود ضعفهای ما و حکومت ما است. آقای دکتر نیلی در مصاحبه‌ای گفته‌اند که هر نفر سالی 540 هزار تومان یارانه می‌گیرد و اگر 1000 نفر انصراف دهند می‌شود 540 میلیون که مثلاً در بحث درمان رقم بزرگی است. خب فکر می‌کنم درآمد یک فوتبالیست متوسط در سال می‌تواند کار آن هزار نفر را انجام دهد.

مشکل دیگر فوتبال مدیریت فسادزا است. فلان مسئول فلان اداره و دستگاه دولتی را سمت مدیریتی فوتبالی می‌دهند که پول اداره را به فوتبال بیاورد خب این یعنی تقویت روابط شخصی و زد و بند در خرج کردن بودجه دولتی.

پیشنهاد می‌کنم دولت از شرایط تحریم و کسری بودجه استفاده کند و بودجه فوتبال را مثلاً سالی 25 درصد کم کند و در پایان هم تیم ها به‌خصوص استقلال و پرسپولیس را واگذار کند. چون اکثر تیم ها دولتی هستند قیمت های کاذب می شکنند. بازیکنانی که می‌توانند به خارج می‌روند و لابد چیزهای جدید یاد می‌گیرند و برای کشور و خودشان ارز می آورند، آن‌ها هم که نمی‌توانند مجبورند به کمتر قناعت کنند. اگر هم دولت می‌خواهد پولی خرج کند می‌تواند آن را به موارد توسعه ای و به‌خصوص به صورت وام ارزان در اختیار قرار دهد مثلاً وام مربی خارجی مورد تأیید یا وام ساخت ورزشگاه و زمین تمرین اختصاصی و …

در پایان صعود رقیبمان تیم پرسپولیس به بازیهای آسیایی و حضور این تیم در جمع مدعیان قهرمانی لیگ را به هواداران این تیم که اغلب در حسرت چنین تجاربی می مانند تبریک می گویم**.

🙂

** این پی نوشت نیست اشاره به دو قهرمانی آسیایی استقلال و ستاره‌های روی پیراهن است.

🙂

Advertisements

یک پاسخ to “یارانه فوتبالی و پرسپولیس بالاخره آسیایی!”

  1. رضا said

    اگر هم این باشگاه ها حصوصی بشن، افرادی مثل بابک زنجانی خریدار اونا می شن که خودشون با رانتهای اقتصاد فاسد به ثروت باد آورده رسیدن. این سیکل معیوب به این راحتی ها بسته نمی شه. خانه از پای بست ویرانه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: