22 بهمن: نکته هایی برای دعوت

فوریه 9, 2014

وقت نیست، تلگرافی بنوسیم.

روحانی به راهپیمایی 22 بهمن دعوت کرده است و برخی سبزها هم شروع به تبلیغ کرده اند. به نظرم از مواد تبلیغی شان پیداست که نکته را نگرفته اند.

نکته اول:

راه حل مشکل ایران راه حلی است که بماند. دستاوردهای تند ولی گذرا که حتی فضا را از قبلش بدتر می کند به درد نمی خورد. بعضی ها فکر می کنند. اوج دلاوری جنبش سبز مرگ بر دیکتاتور گفتن و مرگ بر خامنه ای گفتن و جنگ خیابانی کردن با حکومت بوده است. اگر اینها هنر بود که مجاهدین خلق از همه هنرمندترند. ارتش آزاد سوریه باید آرمانمان باشد. ممکن است بگویند مبارزه ما بر خلاف این دو مسالمت آمیز است. مبارزه مسالمت آمیزی که جامعه اش را نشناسد می شود مصر. که جوانهایی مسالمت آمیز مبارک را بر کنار می کنند بعدش از آرای جامعه خودشان تعجب می کنند. بعد با نظامیان و باقیمانده های حکومت مبارک ائتلاف می کنند که دولت منتخب (هر چند بی کفایت یا دارای تمایلات تمامیت خواهانه) را بر کنار کنند. نتیجه چه شد؟ اجرای کامل پروژه Undo کردن انقلاب. ابتدا توجیه کودتا و بعد کشتار ارتش مبارک و حالا دیدن ناامیدانه جلوس چهارمین رییس جمهور مادام العمر نظامی مصر غیرپادشاهی.

نکته دوم:

اگر اوج دلاوری اینها نبود چه بود؟ اوج دلاوری جنبش سبز 25 خرداد بود که می توانست با انبوه جمعیتش شعار بدهد. کلی از آن جمعیت هم دل خوشی از رهبر فعلی نداشت. می توانست ولی نداد. فایده اش این شد که مراجع حکومتی هم 25 خرداد را نکار نکردند. بزرگترین پیروزی جنبش سبز از نظر من این بود که آقای خامنه ای در انتخابات 92 نه تنها بی سرو صدا کلی از کارها 88 را نکرد و نگذاشت دیگران بکنند بلکه به وجود کسانی که با نظام مشکل دارند ولی رایشان برای کشور موثر است اذعان کرد. باید آگاهانه از تغییرات تند چشم پوشید تا به رسمیت شناخته شد. باید جایی که ضرر ندارد به حکومت کمک کرد تا به رسمیت انتخابات 92 گوشه ای از تاثیر به رسمیت شناخته شدن است.

نکته سوم:

با توجه به شناختی که از بدنه علاقمند به جنبش سبز و سازماندهی و تبلیغات سبزها دارم بعید می دانم جمعیت خاصی برای از ایشان برای 22 بهمن بیایند. نتیجه آن تبلیغات مجازی این می شود که تبلیغ خواهد شد جنبش سبز طرفدار ندارد. اگر جمعیتی هم بیاید ولی به قول خودشان هدفشان و شعارشان مقابله با استبداد و رفع حصر با ادبیات مقابله جویان با راهپیمایان سنتی این روز باشد بهانه به دست بعضی ها خواهد داد که رفع حصر را خطر امنیتی معرفی کنند و به تاخیر بیندازند. بهانه به دست بعضی خارجی ها خواهد داد که در مذاکره با ایران سخت تر بگیرند چون تحریم ها دارد کار خودش را می کند و مردم دارند رژیم را ساقط می کنند. قرار نیست رفتار و حمایت خارجی ها ملاک درستی و نادرستی کارهای ما باشد ولی نمی شود ما اثر حرفها و اقدامات تندروها در ایجاد و تشدید تحریم ها را ببینیم ولی مسئولیت تاثیر رفتارهای خودمان را نپذیریم.

نکته چهارم:

روحانی دعوت کرده است همه برای وحدت بیایند. موسوی می گفت برای عملی شدن تغییر ما نیاز به اکثریتی قریب به اتفاق داریم. من سال 88 در راهپیمایی روز قدس و 13 آبان و 22 بهمن بودم. پلاکارد اعتراضی و غیرسنتی هم داشتم ولی جوری که ذهن راهپیمایان سنتی این روزها را به فکر فرو ببرم. نه اینکه با یک رنگ فورا دسته بندیم کنند و گوش نکنند. مانند موسوی به میان راهپیمایان سنتی این روزها می رفتم. افتخارم این نبود که روز قدس نه غزه نه لبنان بگویم و 13 آبان مرگ بر روسیه. کسی هم دستگیرم نکرد هر چند بعضی ها گیر دادند و با هم صحبت کردیم. جنبش سبز نتوانست حکومت را به بازنگری بایسته انتخابات 88 وادار کند و خودش هم جمع شد ولی نه به خاطر قدرت سرکوب حکومت بلکه به خاطر همین راهپیمایان سنتی 22 بهمن که حرف های حکومت را بیشتر از جنبش سبز باور کرد (فعلا به این که راست بود یا دروغ کار ندارم.) اگر می خواهید تاثیر بگذارید بر همین راهپیمایان تاثیر بگذارید. نشان دهید آنی نیستید که رسانه های حکومتی تبلیغ می کنند. اگر آینده ایران کشوری است که مردم با گرایش مختلف در انتخابات رقابت می کنند و هر انتخابات رفراندوم نیست حدی از هم گرایی و تحمل هم میان گرایش های مختلف لازم است. در راهپیمایی 22 بهمن همین را تمرین کنیم. تحمل و مدارا این نیست که در یک راهپیمایی شعارهای 180 درجه متفاوت بدهیم.

پیشنهاد:

شعار وحدت بخش حمایت از دولت در مذاکرات هسته ای است برای گرفتن و حراست از حق ما در مقابل بیگانه است. ما و آنها تحریم را ظالمانه می دانیم و نمی خواهیم. ما و آنها از پیشرفت ایران در هر زمینه ای از جمله هسته ای موافقیم. ما و آنها خواهان اصلاح وضع اقتصادی و زندگی خوب برای مردم و قدرتمند و آبرومند بودن ایران هستیم. از همه دعوت می کنم بیایید. هویتتان را پنهان نکنید (اگر سبز هستید سبز بپوشید). اختلافهایتان را آهسته و بامدارا بگویید (اگر گره زدن همه امور کشورر به قضیه هسته ای را درست نمی دانید در پلاکاردتان به آن اشاره کنید یا با بغل دستتیتان درباره آن حرف بزنید) و اشتراکاتتان را فریاد بزنید. بلند، بزرگ و واضح بر حمایتتان از ایران و حق مردم ایران در برابر بیگانه تاکید کنید.

فرصت ندارم وگرنه تصویری از پلاکاردهای 88 خودم می گذاشتم.

Advertisements

یک پاسخ to “22 بهمن: نکته هایی برای دعوت”

  1. d said

    چقدر خوب بود این مطلب. چقدر خوب مینویسید 🙂

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: