چند ایراد و یک ایده درباره وبلاگ و شبکه های اجتماعی

اوت 20, 2013

وقتی وبلاگ (به خصوص سرویس دهنده های رایگان) آمد نسبت به سایت های اینترنتی یک پیشرفت در راحتی ارائه مطالب بود. هاست را دیگری خریده بود و برنامه نویسی هم انجام شده بود و تو فقط باید مطلبت را می نوشتی. البته یک پیشرفت دیگر هم داشت آن هم قابلیت کامنت گذاشتن و اظهار نظر خوانندگان نسبت به مطلب صاحب وبلاگ بود. آن زمانها بر خلاف الان کمتر سایتی قابلیت کامنت گذاری داشت.

در مرحله بعد با افزایش سایت ها و وبلاگ ها فید اختراع و متداول شد تا نیاز به چک کردن آدرس هایی که مطلب تازه ندارند نباشد. نمایش مطلب در نرم افزار یا سرویس فیدخوان به نظر من از شخصی بودن وبلاگ می کاهد. بیشتر خوانندگان دیگر نمای ظاهری وبلاگ شما را نمی بینند. مثل تفاوت دیدن کسی و شنیدن حرفهایش با خواندن متن حرفها است. مهمتر از آن نمی توانند اظهار نظرشان را به اطلاع شما برسانند. فیدخوان ها کامنت ندارند. نوشتن یک طرفه مثل حرف زدن در تنهایی است.

مرحله بعدی دنیای وب شبکه های اجتماعی و سایتهای دارای ویژگی های اجتماعی (به اشتراک گذاری، امتیازدهی و نمایش امتیاز و ایجاد شبکه ارتباطی با دیگران) بود. اینجا اتفاقا ارتباط برقرار کردن و اظهار نظر آسان است. با یک کلیک می توانی نظرت را بگویی اما چند مشکل ایجاد می شود. یکی اینکه آسان بود به اشتراک گذاری تولید محتوی را کمرنگ می کند. هر کسی را می بینی نکته جالبی را از دیگری share کرده است. دیگری اینکه به مرور کسی وقت و حوصله و تمرکز آماده کردن یک مطلب جدی را به خودش نمی دهد. هر کسی تکه ای می اندازد و نکته ای می گوید و دوستان با اظهار نظر و امتیاز دادن جواب می دهند. چه اشکالی دارد؟ خب می شود وبلاگ نوشت و خواند و وارد بازی شبکه های اجتماعی نشد. اما تجربه به اشتراک گذاشته شدن برخی مطالب وبلاگ در شبکه های اجتماعی به خوبی قدرت و تعداد اعضای آنها را نشان می دهد. پس من وبلاگ نویس برای رساندن حرفهایم به مخاطبین بیشتر و گرفتن نظراتشان به یک شبکه اجتماعی می پیوندم. بعد از مدتی می بینم که فضای راحت طلب شبکه های اجتماعی روی من هم اثر گذاشته است. بیشتر به مصرف محتوا گرایش دارم تا تولید آن. مطلب تولیدیم (note) هم یا جواب دیگریست یا نکته ای کوتاه. آنقدر بحث ها و ارتباط های شبکه اجتماعی مشغولم می کند که همان نکته کوتاه اکثر اوقات در واکنش منفی یا مثبت به یک عضو دیگر است. و اما آخرین معضل بسته بودن حلقه ارتباطات است. ارتباط برقرار کردن در شبکه های اجتماعی آسان است در بعضی یک کلیک (دنبال کردن) و در بعضی دو کلیک (دوست شدن) کافی است تا من از مواضع شما مطلع شوم. تجربه نشان می دهد که افراد بیشتر با افراد مشابه خودشان مرتبط می شوند و به این ترتیب به جای تبادل نظرهای مختلف نظر یکدیگر را تقویت و تایید می کنند. حتی در مواردی که فرد برای آگاهی از نظرات متفاوت با افراد غیرهمفکر ارتباط می گیرد هم گاه چنان بحث های تندی شکل می گیرد که طرفین یا درباره هم اظهار نظر نمی کنند یا حتی ارتباط را قطع می کنند.

چه باید کرد؟ چه باید کرد که با وجود استفاده وبلاگ نویسان از شبکه های اجتماعی، آنها خود ذوب در آن شبکه ها و فرهنگشان نشود. نمی دانم اما ایده کوچکی  برای بهبودی کوچک دارم.

همین الان هم من می توانم کاری کنم که هر مطلب وبلاگم به صورت خودکار در شبکه اجتماعی که عضو آن هستم هم منتشر بشود.  اما امکانی که شبکه های اجتماعی و سرویس دهندگان وبلاگ می توانند اضافه کنند این است که نظر کاربران شبکه اجتماعی درباره مطلب منتشر شده را هم بشود به عنوان کامنت زیر پست وبلاگ دید. اینجوری هم خود وبلاگ متروک نمی شود و هم با فعالیت نویسنده در شبکه اجتماعی، دامنه بازخوردها به اعضای شبکه یا مرتبطین نویسنده محدود نمی شود. یک خواننده گذری می تواند نظرهای کاربران شبکه اجتماعی را ببیند. نویسنده وبلاگ هم می تواند وقت کمتری را صرف شبکه های اجتماعی کند.

نظر شما چیست؟ به خصوص شما وبلاگ نویس محترم؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: