محرم و یتمیمی ما

نوامبر 30, 2011

ماه محرم آمد و به ظاهر فعالیتهای مذهبی در جامعه افزایش یافته است. اما در این میانه وضعیت من و امثال من مصداق بیت «نه در غربت دلم شاد و نه رویی در وطن دارم» است.

نه شیفته مداحی و افکت هایش هستیم که پرچم هیئتمان مزین به عکسو عنوان چند متری فلان مداح مشهور و غیر مشهور باشد و نقش سخنران به پر کردن وقت تا جمع شدن بروبچه ها محدود باشد. یا وردمان حسین عه حسین عه باشد. نه موضع سیاسیمان را فلان مدعی وسط روضه حضرت علی اصغر تعیین می کند.

نه علاقه‌ای به سخنرانان منصوب و مداح قدرت داریم که همه وقایع تاریخی را به مسائل سیاسی روز Map می‌کنند و همیشه هم مقتدایشان هم نقش فلان معصوم و مخالفان بدتر از دشمنان معصومیند. باکی هم ندارند که وقتی امام حسین ع در نقش اپوزیسیون حکومت و نافرمانی حاکم مستقر جامعه اسلامی به پا خواسته این تشبیه شان را به ضدخود بدل می کند.

نه اهل دل (از اون لحاظ) هستیم که در همه جا حتی دسته عزای حسینی در منظر یار(!) باشیم یا به نظر بازی مشغول.

نه به بعضی قراءت های دگراندیشانه از دین باور داریم که کل قضیه عاشورا و بزرگ شدنش در فرهنگ شیعه را فقط تاریخی ببینیم و در عصر حاضر دیگر کارکرد آن را مثبت ندانیم و کل قضیه برایمان نوعی عوامی گری حول یک گفتمان حامل خشونت باشد.

نه از جماعت بی خیال دین هستیم که اصلاً کانالهای صداوسیما را در تنظیمات رسیورمان نداشته باشیم که تا قبل از نذری های تاسوعا عاشورا متوجه شویم چه خبر است.

خلاصه مثل یتیمی به پناهیم.

تنها جایی که من می‌خواهم یک محفل مذهبی است که در آن به جای تکرار مکررات چیز تازه یاد بگیرم. از سخنرانانی استفاده کنم که در روزهای عادی به آن‌ها دسترسی ندارم. افراد باسواد و منصفی که حق و باطل، ظلم و عدالت و عزت و ذلت داخل و خارج روضه امام حسین ع برایشان یکجور معنا شود. بتوانم سؤال بپرسم. اگر دلم غبار و غفلت دنیا گرفته است و اشکم برای جاری شدن برای مصیبت کربلا بهانه می خواهد، بهانه اش زیبایی شعر و نکته حکمتی باشد نه نعره مداح، نه جو شورگیرندگان. هیئتی می‌خواهم که زمانبندی اش به درد عزاداران نیمه وقت هم بخورد. هیئتی که رسالتش اشک گرفتن به هر قیمت نباشد، بلکه اشک برایش نشانه ای باشد از سوز دل. سوز دلی که بیرون هم دردی از کسی دوا کند.

اگر کسی چنین هیئت و محفلی سراغ دارد معرفی کند و اجرش را از پاکباز کربلا بگیرد.

به خاطر صبح تا شب پای کامپیوتر بودن معمولاً موسیقی گوش می کنم. در چنین ایامی نمی‌خواهم موسیقی عادی گوش کنم. این روزها ترانه عاشقانه باارزش هم کم پیدا می‌شود چه برسد به ترانه اجتماعی یا مذهبی. اهل مداحی نیستم. لحن مداحی لحن گریه است و روضه های پرسوز. احساس می‌کنم سنگدلی می آورد گوش دادن مداوم این لحن گریه آلود و و مشغول بودن به کار خود و بی توجهی به آن. اینطوری می‌شود که از نظر خوراک گوش هم انتخاب زیادی ندارم.

چندتا آلبوم مذهبی (مثل «خورشید» امیرحسین مدرس) و دفاع مقدسی (مثل «بازی عوض شده» عصار و آلبوم گروهی «دلصدا») هم که قرار بود آخر آبان بیاید منتشر شوند دیر کرده اند. می ترسم نوشداروی بعد از مرگ سحراب شوند.

فعلاً خوراکم «سلام آقا» و به‌خصوص «غدیر خون» چاوشی است:

چشم تموم دنیا گریون بشه
وای اگه شام غریبون بشه
چشم چشم تموم دنیا گریون بشه
وای اگه شام غریبون بشه

کوفه پر از آدم روسیاهه
کوفه پر از رفیق نیمه راهه

دستای عباس و نشون گرفتند

تو کربلا غدیر خون گرفتند

 

چشم تموم دنیا گریون بشه
وای اگه شام غریبون بشه

Advertisements

4 پاسخ to “محرم و یتمیمی ما”

  1. امیر مهدی said

    سلام دوست خوبم
    محفلی را به شما معرفی می کنم که ان شائ الله بتوانید حقیقت دین ودین حقیقی را در آن بشنوید وبیابید.در حالی که یقین دارند که وزارت اطلاعات تمام سخنان ایشان را شنود می کند فرمودند: مرتضی تهرانی حقایق دین وتشیع را به بچه شیعه ها می گوید.تا زمانیکه مرا دستبند نزده اید واز این حسینیه بیرون نبرده اید من به وظیفه ام عمل می کنم.به هر کجا هم که می خواهد بر بخورد بخورد.
    نیاوران-کمی بعد از پمپ بنزین نیاوران(نرسیده به سه راه یاسر).کوچه راد -کوچه عرفات منزل ایت الله مرتضی تهرانی.
    زیر سایه امام زمان روحی فداه باشید.
    یا علی مدد.

  2. test said

    من در جلسات حاج آقا مرتضی حضور داشتم … ولی چند سالی است از جلسات برادر ایشون حاج آقا مجتبی استفاده میکنم. هر دوی این بزرگواران جلسات به واقع پربار و بدور از عوامیگری دارن.
    جلسات حاج آقا مجتبی خیابان ایران نرسیده به بازارچه سقاباشی و ساعت ۱۹ شروع میشه (دهه اول).
    ما را هم دعا کنید.
    یا علی

  3. محسن said

    سلام. الحق که حاج آقا مرتضی که این دوستمان معرفی کرده کم نظیر است و به شما نیز نزدیک. البته دکتر اسدی گرمارودی هم در خ شریعتی/تقاطع همت هست که آن جا از هر که بپرسی حسینیه حاجیان کجاست، نشانت می دهند. گرچه آقا مرتضی کلا چیز دیگری است و کم نظیر است و خوردنی است. شاگرد مرحوم امام بوده و برادر حاج آقا مجتبای مشهور هم هست. هر جا رفتی التماس دعا.

  4. انصافی said

    ممنون از همه.
    گرفتار پیک کاری بودم و قبل از تاسوعا جایی نرفتم.
    تاسوعا و عاشورا هم که تهران نبودم.
    ولی این نشانی های دقیق برای بعد از این خیلی به دردم می خورد. امیدوارم در جستجوهای اینترنتی به درد دیگران هم بخورد.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: